Weer thuis

Afspraak

Nog even verder doorrijden. Kronkelen tot voorbij de bushalte. Met het licht verroeste bordje, natrillend door een windvlaag. Linksaf nu, over de indrukwekkende statige bomenlaan. De kale stammen reiken naar omhoog.

Met heen en weer zwiepende zijtakken. Als wenkende, soms dirigerende vingers. Kom maar, je moet deze kant op. Zomerse beelden van de uitvaart herleven. Op de stoep bij de entree stond een dame te wachten. Haar welkomstgroet klonk gekunsteld. Professioneel uitgesproken woorden stroomden uit haar mond.

Zijdezacht, warm, zoet en vloeiend als een chocoladefontein. Uiterst vriendelijk was haar toonzetting. En toch, onloochenbaar beroepsmatig. Ach ja, hoe anders. Vandaag niemand die ons verwelkomt. De lege stilte en een kille, straffe oostenwind overheersen. Die deur moeten wij hebben. Met dat bordje erop: administratie.

Verwarrend

Dit ongemakkelijke bezoek geeft voedsel aan bespiegelende gedachten. Van een tamelijk huiveringwekkende aard. Gewoonlijk verban ik die direct naar een verre uithoek in mijn brein. Maar deze keer voelt de atmosfeer anders aan.

De verbeelding, het absurde en dromerijen. Spirituele zaken maatgevend, dominerend vaak in de surrealistische kunst. Stuurloos schieten mijn gedachten alle kanten op. Lichtelijk verbaasd waan ik mij. In een wondere wereld van het surrealisme.

Menselijke emoties zijn autisten niet vreemd. Om ze onder woorden te brengen, daaraan mankeert ‘t in de praktijk. Praten over hun gevoelsleven en gemoedsbewegingen die zij ervaren is moeilijk. Een stap achter ons volgt hij. Met een onpeilbare blik in de ogen.

Formaliteiten en nog eens formaliteiten. Onontkoombaar in onze overgeorganiseerde wereld. Begroet door een dorre bureaucraat aan de overkant van de tafel. Zijn hoofd en rug gebogen als een verstelbare bureaulamp. Minzaam maar formeel bewaakt hij een ordentelijke overdracht.

Huiswaarts

Terug over die monumentale bomenlaan. In de lente en zomer een feest van groen en wilde bloemen. Verstild blijft zij achter, deze aloude begraafplaats. Oase van rust en contemplatie.

Omsingeld toen de bebouwing om zich heen greep. Een groene long bijna ten prooi aan de vaart der volkeren. Op het nippertje gered als uitvaartcentrum, uitgebreid met een crematorium. In dit statige Friese dorpje onder de rook van Heerenveen.

Onderweg komen haastige wolken op. Bij voortduring in wisselende vormen. Veranderend in een minuut, een seconde of fractie ervan. Starend naar de lucht zit hij op de achterbank. Zijn fantasie botvierend over Cryonisme. Mensen die hun lichaam laten invriezen, nadat zij klinisch dood zijn verklaard.

Hopend op vooruitstrevendheid van de (medische) wetenschap. Een gok op toekomstige kundigheid om hun ingevroren lichamen weer tot leven te brengen. Met deze illusie poogt hij de demonen ver van zich te houden.

Bijzonder dat Ger dit denkbeeld omarmt. Vast een troostvolle gedachte. Aan een prettig en eeuwig leven. Ondanks de nodige onzekerheid en dagelijkse stress die hem parten spelen. Onderweg praat hij oeverloos over de documentaire die hij hierover op televisie zag.

Onalledaags

Hulpeloos kijkt hij om zich heen, ondertussen proevend van de veranderde sfeer. Niet meer als voorheen, netjes maar vaal en sleets. Licht en luchtig, onmiskenbaar anders, maar gelukkig vertrouwd als altijd.

Een rondblik door de opgeknapte kamer. Met strakgetrokken muren en plafonds. De geur van vers geschilderde verf, stralend als een uitbundige lach. De invallende middagzon breekt door de bewolking.

Kleurige patronen tekenen zich af op de fraaie, pas gelegde laminaatvloer. Een zonnestraal strijkt voorzichtig langs de urn op de kast. Ogenschijnlijk een onwerkelijke realiteit.

Superopa Gerard is weer thuis.


Woordenbrei | https://woordenbrei.wordpress.com

Twitter | https://twitter.com/Woordenbrei_

Foto: Yarden

Friesland, Nederland
32 °F / 0 °C   Mostly Sunny
33 views